Díxome nantronte o cura
que é pecado...
Mais aquél de tal fondura
¿cómo o facer desbotado?
Dálle que dálle ó argadelo,
noite e día,
e pensa e pensa naquelo,
porfía que te porfía...
Sempre malla que te malla,
enchendo a cunca,
porque o que o diancre traballa
din que acaba tarde ou nunca.
Canto máis digo: "¡Arrenegado!
¡Demo fora!",
máis o demo endemoncrado,
me atenta dempóis i agora.