Cando penso que te fuches

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pe dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite, i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

A disgracia

¡Por qué esiste? ¿Quén é? ¿Dónde a soberba
morada ten? ¿Arteira, en dónde habita?
Sono lixeiro ou pasaxeira nube
pra moitos é que apenas deixa rastro.
Outros os golpes alevosos sinten
que lle asesta con negra traidora
dende o comenzo ó fin da vida escrava.
Pero n'a ven, anque a mirada tendan
arredor, para evitaren, cántos,
o seu bafo pestífero, n'a atopan
no espaso, nin na terra, nin no mare,
anque ela en todo está, sempre dañina.
.........................................................

Airiños, airiños aires

Airiños, airiños aires,
airiños da miña terra;
airiños, airiños aires,
airiños, leváime a ela.

Sin ela vivir non podo,
non podo vivir contenta;
que adonde queira que vaia,
cróbeme unha sombra espesa.
Cróbeme unha espesa nube,
tal preñada de tormentas,
tal de soidás preñada,
que a miña vida envenena.
Leváime, leváime, airiños,
como unha folliña seca,
que seca tamén me puxo
a callentura que queima.
¡Ai!, si non me levás pronto,
airiños da miña terra;
si non me levás, airiños,
quisáis xa non me conesan,
que a febre que de min come,
vaime consumindo lenta,
e no meu corazonciño
tamén traidora se ceiba.

A bandolinata

Ca espada asesina
no peito encravada,
o esprito na sombra
i o corpo na lama,
máis negra que a morte,
que a terra máis baixa,
bagullas de sangre
chorando eu estaba.

De pronto antre o espeso
da brétema parda
con rara armonía
salíu unha cántiga...
¡Qué fresca e qué doce,
qué leve e qué estraña
soóu nas recónditas
cavernas da praia!

Calmóuse o meu dore
cal sede ca iaugua,
do probe sedento
na fonte se calma.
Nos ollos detidas
quedáronse as bágoas,
namentras inmoble,
suspensa, escoitaba.

De tempos remotos,
de edades leixanas,
de noites sereas,
pra sempre acabadas,
aquel cantar tróuxome
non sei qué lembranzas,
non mortas..., dormentes,
¡quén sabe en qué campás!

Coidara que a oíra
nos campos de Italia,
sendo eu quizáis reina,
quizáis sendo escrava,
na orela do Bósforo,
do pazo á ventana...
Mais sempre amor fondo
sintindo na ialma.

¡Qué estraños soñares
se en min despertaran,
do músico incónito
ca sonora cántiga!
De anteriores vidas,
¿cáles recordanzas
calmaron a dore
das presentes ansias?

¿Quén pode decilo?
Misterios da humana
fráxil natureza,
naide os espricara;
só sei que sintindo
consolo na ialma,
améi dende estonces
a bandolinata.